Gde god postoji žrtva, postoji i zločinac

«Ja sam bila u Bjelovcu u školi, obavljajući određene poslove, kada je oko 6 sati ujutru počeo napad muslimana na Bjelovac. U to vrijeme počela je pucnjava sa svih strana, i to od Drine, kao i ispod brda Kunjerac, odnosno iz pravca muslimanskih sela Pirići i Biljača. Vidjela sam veliku grupu muslimana, i to naoružanih puškama. Na glavi su imali pletene kape, na leđima rance, u plavim odjelima i narandžastim trakama oko glave. Nisam mogla doći do moje kuće koja je daleko oko kilometar od škole, a u kući su mi bili djeca i muž. Ovom prilikom muslimani su ubili moga muža Radivoja i kćerke Snežanu od 27 i Gordanu od 25 godina - govori o tom tragičnom 14. decembru 1992. godine Slavka Matić iz sela Loznice, jednog od četiri u bratunačkoj opštini koje je tog dana stradalo od muslimana.

Tog istog dana dana kada je Slavka izgubila celu porodicu, ubijeno je još nekoliko desetina Srba, kako iz njenog sela, tako i iz Sikirića, Lozničke Rijeke i Brane Bačića.

Kad brojevi govore, iskeženo, veliko zlo kao da se pritaji, oduzimajući žrtvama identitet, a zločincima lica. A zverski su na svojim pragovima ubijane čitave porodice: Ilići, Mitrovići, Nedeljkovići, Petrovići, Simići, Despotovići, Lukići, Jovanovići, Todorovići…

Najgnusnije u ovom zločinu je što ima lice i preteći glas komšije.

Kao što su na kućnom pragu ubijane čitave srpske porodice, tako su muslimani „porodično“ kretali u zločine. Prema svedočenjima preživelih, bilo je čak i žena, pa se Gvozdenija Matić iz Sikirića seća učiteljice, muslimanke iz Srebrenice koja je uzvikivala: „Idite od vrata do vrata, čekajte ih na vratima i ubijajte, kada ih poubijate onda ih pljačkajte“.

Uz jednog od muslimana, u ovaj decembarski pohod na Srbe krenuli su i njegovi sin i snaha. Prepoznali su svedoci još žena, uglavnom mlađih, koje su pored svojih muževa i očeva učestvovale u zločinu. Većina muslimanskih zločinaca su na leđima nosili i velike ruksake, koje su punili imovinom srpskih domaćina.

I valjda zato što smrt postaje smrću tek kada se ugasi život naših najbližih, svedočanstva preživelih nas navode da se zapitamo: ako čovek preživi ono što je preživela Slavka Matić koja je izgubila obe ćerke i muža, ili Slavoljub Filipović iz Sikirića kome su muslimani ubili oca i brata, dok tela žene i dvoje dece, sina od 7 meseci i kćeri od 3 godine kao ni majke, nikada nisu pronađena, da li onda život ikada ponovo postane životom?

U znak sećanja na stradale 14. decembra 1992. u podrinjskim selima, Centar za istraživanje zločina nad srpskim narodom, Boračka organizacija Republike Srpske i SO Bratunac organizovaće, na taj dan, u Bratuncu surete preživelih iz ovog kraja.