Upokojio se u Gospodu dr Slobodan Mileusnić

Dana 22. novembra 2005. godine, posle ispovesti i primanja svete tajne pričešća, usnuo je u Gospodu dr Slobodan Mileusnić, upravnik Muzeja Srpske pravoslavne crkve u Beogradu. Ovaj istaknuti savremeni crkveni i javni delatnik, rođen je 9. aprila 1947. godine u Goveđem Polju, Daruvar (Zapadna Slavonija) od majke Ljube i oca Gojka, u čijem toplom krilu je upoznao i zavoleo Gospoda. Po završetku osnovne škole odaziva se Hristovom pozivu: Ko hoće za mnom da ide, neka se odrekne sebe, uzme krst svoj i neka ide, a u želji da se obogati neprolaznim duhovnim darovima, odlazi u Beograd gde se upisuje u Bogosloviju Svetog Save. Ovde je učvrstio svoju veru i naučio da je potpun čovek samo onaj koji sa Hristom hodi ka carstvu Božjem, carstvu večnom i neprolaznom i zato se svim svojim bićem molio da mu Bog podari snagu da ostvari Njegovu svetu volju i da ga uvede u prostore svoje neizrecive dobrote.

Po završetku Bogoslovije, 1968. godine, upisuje se na Bogoslovski fakultet Srpske pravoslavne crkve u Beogradu na kome je diplomirao 1973, a na Filozofskom fakultetu (Istorija umetnosti, muzeološki smer) diplomirao je 1977. godine. Jedno vreme proveo je na poslediplomskim studijama u Nemačkoj, a na Filozofskom fakultetu u Beogradu (1984), odbranio je magistarski rad na temu Srpsko slikarstvo 17. i 18. veka u Slavoniji. Na istom Fakultetu je 2004. godine i doktorirao.

Svoj radni vek u Srpskoj patrijaršiji Slobodan Mileusnić je započeo 1975. godine. Najpre je radio u Zavodu za sveće pri Patrijaršijskom upravnom odboru, a zatim jedno vreme bio upravnik Patrijaršijske štamparije. Godine 1977. postavljen je na rad u Muzeju Srpske pravoslavne crkve, čiji je upravnik postao 1990. godine. Bio je glavni i odgovorni urednik revije Srpska Pravoslavna Crkva - njena prošlost i sadašnjost (1985.-1989.) i glavni i odgovorni urednik lista Pravoslavlje (1989.-1992.). Učesnik je brojnih naučnih skupova u zemlji i inostranstvu.

Objavio je 15 knjiga od kojih se posebno izdvajaju: Sveti Srbi (tri izdanja: 1987, 2000. i 2003); Sveti Stefan Štiljanović - ratnik i svetac (1992.); Vodič kroz manastire u Srbiji (1995.); Srednjovekovni manastiri Srbije (na engleskom i srpskom, četiri izdanja: 1995.-1998.), Ruinele orthododžie, Biserici manastiri ortododže sarbe distruse, pangarite si devastate e 1991.-2000., Bucuresti 1999., a od monografija: Manastir Dragović (1986.); Muzej Srpske Pravoslavne Crkve (1987. i 2001.); Manastir Krka, objavljena i na engleskom jeziku (1994. i 2004.); Hilandar (na pet jezika, 1998); Svetinje Kosova i Metohije, (na četiri svetska jezika, dva izdanja: 1999. i 2001.); Manastiri Srbije (na srpskom i engleskom), 2002. i 2003; Srpski manastiri u izdanju SKZ (2004).

Napisao je preko tri stotine članaka, rasprava i prikaza po stručnim časopisima i crkvenoj štampi, a najznačajne publikacije, objavljene na srpskom i engleskom jeziku, posvećene su stradanju srpskih crkava i manastira u ratu 1991.-1995.-1997. godine. Velike su njegove zasluge što su, u pomenutom ratu, mnoge crkvene dragocenosti spasene i sačuvane. 

Za vreme obavljanja dužnosti upravnika Muzeja Srpske pravoslavne crkve, postavio je Riznicu Mitropolije dabrobosanske u Manastiru Dobrunu, a u završnoj fazi je obnova Riznice Mitropolije zagrebačko-ljubljanske. Takođe je radio i na postavljanju Riznice u Sremskim Karlovcima, koja je sastavni deo Muzeja Srpske pravoslavne crkve u Beogradu.

Pored ovoga bio je docent na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu Svetog Vasilija Ostroškog u Foči-Srbinju, koordinator Saveta za obnovu hramova i kulturne baštine Srpske pravoslavne crkve, član Republičkog odbora za obnovu manastira Hilandara, član Upravnog odbora Narodnog muzeja u Beogradu, član Upravnog odbora Kulturno-prosvetne zajednice Srbije, član Upravnog odbora Društva Srpsko-ruskog prijateljstva, član Upravnog odbora humanitarne fondacije „Milivoje Mića Mandić“ i član Glavnog odbora Matice srpske u Novom Sadu, odnosno Galerije Matice srpske.

Dobio je više priznanja iz oblasti zaštite crkveno-umetničkog nasleđa, muzeologije i delovanja u oblasti kulture (plaketa Mihajlo Valtrović, Zlatni beočug grada Beograda, Orden Svetog Petra Dabrobosanskog i drugo).

Jednom rečju, gde god je radio uvek je hrabro i istrajno svedočio Hrista Gospoda uspešno savladavajući sve nedaće koje su ga u životu snalazile. Bio je jedan od retkih ljudi koji nije uzmicao pred problemima, već koji ih je, uz pomoć Božju, uspešno savladavao. Bio je voljen i poštovan od svojih saradnika koji su ga doživljavali kao svog prijatelja.

Učio je od starijih, a najčešće primerom poučavao mlađe, svima uvek spreman da pomogne trudeći se da nikada i ničim ne potamni Bogom otkrivenu istinu Svetog Jevanđelja, jer je znao koliko je čovek u dobitku kada sjedinjujući se sa Hristom, koji sve oživotvoruje i ovekovečuje, i sam dobija svoju večnu i neprolaznu vrednost. Zato je kroz ceo svoj život, delatnom verom, koja je jedina u stanju da čovečijoj ličnosti da bogočovečanski smisao, hodio ka Carstvu Božjem uvek, i u svakom trenutku, trudeći se da savlada svoj egoizam, svoju gordost, pogružavajući svoj razum u razum Božji. Nosio je i čuvao Božju reč u svojoj duši goreći u srcu ljubavlju prema Gospodu i prema bližnjima, stalno doživljavajući predukus onog drugog večnog života u carstvu Božjem kome je svojim upokojenjem i pohitao.

Verujemo da ga je Gospod zatekao sa upaljenom svetiljkom, i nadamo se da će biti udostojen onih radosnih Spasiteljevih reči: uđi u radost Gospodara svoga, u radost, koju je pripremio Bog onima koji Ga ljube, jer Ga je on iskreno, svim svojim bićem ljubio i, kao retko ko, verno Mu služio uvek i na svakom mestu svedočeći Njegovo Sveto Ime.

U prisustvu porodice, srodnika, prijatelja, saradnika, ljudi iz kulturnog i političkog života, opelo je u hramu Svetog oca Nikolaja u Borči, 24. novembra 2005. godine, služio Patrijarh srpski G. Pavle uz sasluženje mitropolita: crnogorsko-primorskog G. Amfilohija i Dabrobosanskog G. Nikolaja, zatim episkopa: Sremskog G. Vasilija, Banatskog G. Nikanora, Žičkog G. Hrizostoma, Šumadijskog G. Jovana, Osečko-poljskog i Baranjskog G. Lukijana, Vikarnog Episkopa hvostanskog G. Atanasija i brojnog sveštenstva.

U oproštajnom slovu Njegova Svetost Patrijarh Pavle je naglasio njegovu delatnu i žrtvenu ljubav i izrazio veru da će ga Bog prepoznati kao svog vernog slugu u carstvu neprolaznom i prizvao Utešitelja da podari snagu njegovim najmilijim: supruzi Marici, sinu Vuku i kćeri Milici da hrišćanski podnesu bol ovoga rastanka.

Sahranjen je na groblju Zbeg u Borči.  

Protojerej-stavrofor Savo B. Jović